Witam Was.
Pisze do was bo już naprawdę nie wiem co mam robić. Jesteśmy razem 1,5 roku. Jest miedzy nami 3 lata różnicy. On ma 25 lat i jest pierwszy raz w zyciu w zwiazku ( zawsze wolal "wolne zwiazki") . Mi jako pierwszej udalo sie go usidlić . Na początku nie brałam tego na poważnie , byłam po 4 letnim związku i tak naprawdę chciałam wrócić do tego wcześniejszego faceta .... Z biegiem czasu zaczęłam czuć się przy nim dobrze. Zaczęło mi na nim zależeć i to bardzo. Po niecałych 3 miesiącach oświadczył mi się . Zamieszkaliśmy razem. Zaczęło jednak się trochę psuć między nami . On się wyprowadził. Ja też wróciłam do rodziców. Chciał końca ale ja walczyłam z całych sił a było naprawdę źle. I wywalczyłam. Bylismy nadal razem ale mieszkaliśmy ciągle u rodziców. Od tamtego czasu minęło parę miesięcy. Teraz w marcu zaczęło się znowu wszystko pieprzyć. Stał się taki nieobecny. Byle pierdoła doprowadzała go do pasji. I naglę leżąc obok niego on oświadczył mi że chce zrobić sobie przerwę. Leżąc obok udawałam że nic się nie dzieję ale on nagle zrobil się jeszcze bardziej chłodny. Płakałam, prosiłam, błagałam... nic nie pomagało. Był taki nieobecny . Odwiózł mnie do domu, cała noc i dzień przepłakałam. Dzwoniłam i dalej się prosiłam... o ostatnią szansę. Był nieugięty. Było to w ostatni czwartek. W niedziele nie wytrzymałam i poszłam do niego. Nie wytrzymaliśmy i zaczęliśmy się kochać. Był taki czuły, taki jak kiedyś. Cały dzień spędziliśmy razem . Wieczorem zadzwonił do mnie i powiedział że bardzo fajnie spędził ze mną dzień. Było mi tak cieplutko na serduszku. Taka mała rzecz a tak bardzo ucieszyła. W poniedziałek przyszłam do niego po pracy i znowu do niego pojechaliśmy . Sam tego chciał. Znowu się kochaliśmy. Wieczorkiem odwiózł mnie do domu. Już nie zadzwonił. Rano też nie zadzwonił. Ja pierwsza to zrobiłam. Był znowu chłodny i olewczy. Powiedziałam że się poddaję itd a on powiedział że ok. Że nie chce mnei zmuszać i że jednak nie chce być ze mną. Zaczełam płakać . Znowu nic nie pomagało.. Nagle po paru minutach zadzwoniłam i powiedziałam mu tak : - Zajmę ci tylko minutkę, wysłuchaj mnei i potem już nie zadzwonię. Kocham Cię z całego serduszka i kocham Cię szczerze, nie umiem żyć bez Ciebie i tego jestem pewna. To ty jesteś mi pisany. Będę walczyć tyle ile jeszcze starczy mi sił bo wiem o co i wiem że warto. Chcę być taka jaką chciałeś bym była i chcę tego szczerze . To nei jest wymuszone tylko szczere . Będę walczyć małymi kroczkami i wywalczę. Wiem o tym że wywalczę. Przecież to ty zawsze walczyłeś ze mną do końca a teraz kiedy trzeba wywalczę to sama. Tyle razem przeszliśmy, tyle się docieraliśmy i nie wolno nam tego zniszczyć. Nie wolno. Pozwól nam na czas. Dobrze?
On odpowiedzaił ; - ok. Poprosiłam że gdy wróci do domu by do mnie zadzwonił. Zgodził się.
Ja naprawdę chcę walczyć ale czuję że mam zbyt mało sił. On chciał przerwy ale ja nie wierzę w cos takiego i panicznie boję się że go stracę na zawszę a tego nei chcę. On mnie kochał tak bardzo i nie umiem uwierzyć w to że to już się skończyło. Powiedzcie mi co wy byście zrobili? Walczyć nadal o niego? Nie poddawać się?

facet ma cię w olewce, i to głębokiej. Zostaw to, bo on tylko cię wykorzystuje. Ma dupczenie (sory za takie wyrażenie) za darmo.

forum chyba umiera, więc odpowiem sobie, a co, nic że po 2 miesiącach...
odejść od kogoś, kogo kochasz [lub jesteś przywiązana] jest bardzo trudno i jeśli dotąd spędzaliście razem mnóstwo czasu, to w oczywisty sposób trudno wyobrazić sobie robienie tych wszystkich rzeczy samej... ale to wcale nie znaczy, że nie potrafisz.Mówisz, że chcesz być z nim 'do końca życia' - to strasznie dużo czasu, jesteś pewna, że chcesz przez tyle lat zmieniać się dla niego? Związek wymaga pracy, wymaga starania się i dbania i pracy nad swoimi ułomnościami, to prawda. Ale 'stać się taką kobietą, jaką chcesz, żebym była'... to chyba trochę za dużo... Jeśli przez całe życie będziesz starała się być kimś innym niż jesteś, być inną niż jesteś... to zawsze będziesz nieszczęśliwa i i niezadowolona z siebie... a on pewnie z Ciebie. Życie jest za długie i za krótkie jednocześnie, żeby spędzać je z kimś, kto chciałby być z kimś innym. To oczywiście Twoja decyzja, bo tylko Ty wiesz, jak jest w rzeczywistości, jednak... wydaje mi się, że nie warto na siłę pchać się w ramiona mężczyzny, który tego nie chce... Ból rozstania minie, a trwanie w nieszczęśliwym związku nie sprawi, że będziesz czuła się lepiej

--------------------

Mnie natomiast interesuje odrębna kwestia. W całym swoim długim i emocjonalnym poście, nie wspomniałaś ani razu o przyczynach, z powodu których zaczęło się między Wami psuć. Skoro nagle, ni z tego, ni z owego, wyprowadziliście się od siebie, to coś się stać musiało. Może zamiast zmieniać się na siłę lepiej byłoby spokojnie usiąść i porozmawiać. Wspólnie, starając się nie oskarżać, dotrzeć do tego, co jest powodem przepaści między Wami i zastanowić, czy możliwe jest jej zasypanie? Nie wiemy, jak rozwiązać Twój problem, jeśli nie znamy jego przyczyn. To, co opisujesz, to jedynie objawy. Facet może zarówno być dupkiem, który Cię olewa i traktuje jak zabawkę jak i pogubionym mężczyzną, który Cię kocha, ale z jakichś powodów nie widzi w tym sensu, lub szans na Wasze wspólne życie.
Rotaryman: a Ty się w jakimś jasnowidztwie szkoliłeś? Telepata, czy jaka cholera, ze wiesz, co w faceta głowie siedzi? Jeśli nie znasz sytuacji - daruj sobie osąd, bo możesz komuś zdrowo w życiu namieszać. Ludzie z niewiadomych dla mnie powodów mają niekiedy tendencję do poważnego traktowania takich nieprzemyślanych komentarzy.


--------------------